بەهاری کورد

بەرهەمی: مەحموود فەیزی

کوردی/فارسی/ئاڵمانی

بهاری دڵەکان
ساڵانە
وەستاووم.
نە بۆ چاوەڕوانی ڕووداوێک،
بەڵکو بۆ چاوەڕوانی
شتێک
کە ئێستا
هیچ کەسێک
بوونی
هێز و بوێری
بۆ ناونانێکی نییە.
لە چوارڕێگای کاتدا
نە پێش دەچم
نە دوا دەگەڕێمەوە؛
چونکە تێگەیشتووم
جوڵەش
شێوەیەکی ترە
لە ڕاکردن.
دەزانم
بە خوێن،
بە ڕەگ،
بە ئێسکان:
چاوەڕوانی
ئەشکەنجەیە
کە زیندان نییە،
بەڵام
ئێسکان
دەشکێنێت.
من
چاوەڕوانی
بهاری پراگ نیم؛
ئەو بهارە
ساڵانە
لە ئەرشیڤدا
داخراوە.
چاوەڕوانی
بهاری عەرەبی نیم؛
ئەو بهارە
بە دەستی خۆی
خنکا.
هەتا
چاوەڕوانی
بهاری سروشتیش نیم؛
دارەکان
بێ ئەمە
گوڵ دەدەن.
من
چاوەڕوانی
هیچ بهارێکی تر نیم.
من
تەنها
چاوەڕوانی
بهارێکم
کە هێشتا
مۆڵەتی
بوونی
وەرنەگرتووە:
بهاری دڵەکان.
نە شعارە،
نە گشتییە،
نە ڕاپۆرت‌پذیرە.
بهارێک
ئەگەر بێت،
ناتوانرێت
پێی
حکومت بکرێت.
بهارێک
لە دڵەوە دێت
و تەنها
لەسەر دڵ
دەهێنرێت؛
و بەهۆی ئەوەیە
کە
ترسناکە.
نە بۆ من،
نە بۆ تۆ،
بەڵکو تەنها
بۆ ئەو کەسە
کە
لە بهاری دڵەکان
دەترسێت.

_________________________________________

بهارِ دل‌ها
سال‌هاست
ایستاده‌ام.
نه در انتظارِ حادثه‌ای،
بلکه در انتظارِ
چیزی
که دیگر
هیچ‌کس
جرأتِ نام‌بردنش را ندارد.
در چهارراهِ زمان
نه پیش می‌روم
نه بازمی‌گردم؛
چون فهمیده‌ام
حرکت هم
شکلِ دیگری
از فرار است.
می‌دانم
با رگ،
با ریشه،
با استخوان:
چشم‌به‌راهی
شکنجه‌ای‌ست
که سلول ندارد،
اما
استخوان را
می‌شکند.
من
چشم‌به‌راهِ
بهارِ پراگ نیستم؛
آن بهار
سال‌هاست
در آرشیوها
بایگانی شده.
چشم‌به‌راهِ
بهارِ عربی نیستم؛
آن بهار
با دست‌های خودش
خفه شد.
حتی
چشم‌به‌راهِ
بهارِ طبیعت هم نیستم؛
درخت‌ها
بی‌نیاز از ما
شکوفه می‌دهند.
من
چشم‌به‌راهِ
هیچ بهارِ دیگری نیستم.
من
فقط
چشم‌به‌راهِ
بهاری هستم
که هنوز
اجازهٔ وقوع
پیدا نکرده است:
بهارِ دل‌ها.
نه شعاری،
نه جمعی،
نه قابلِ گزارش.
بهاری
که اگر بیاید،
نمی‌توان
با آن
حکومت کرد.
بهاری
که از دل می‌آید
و فقط
بر دل
می‌نشیند؛
و درست
به همین دلیل
ترسناک است.
نه برای من،
نه برای تو،
بلکه فقط
برای کسی
که
از بهارِ دل‌ها
وحشت دارد.

Der Frühling der Herzen
Seit Jahren
stehe ich.
Nicht in Erwartung eines Ereignisses,
sondern in Erwartung
von etwas,
das
niemand
mehr den Mut hat
auszusprechen.
An der Kreuzung der Zeit
gehe ich
weder vor
noch zurück;
weil ich verstanden habe,
dass auch Bewegung
eine andere
Form
der Flucht ist.
Ich weiß es
mit Ader,
mit Wurzel,
mit Knochen:
Warten
ist eine Folter,
die keine Zelle hat,
aber
die Knochen
bricht.
Ich warte nicht
auf den Prager Frühling;
dieser Frühling
ist seit Jahren
in Archiven
abgelegt.
Ich warte nicht
auf den Arabischen Frühling;
dieser Frühling
wurde
von seinen eigenen Händen
erwürgt.
Nicht einmal
warte ich
auf den Frühling der Natur;
die Bäume
blühen
ohne uns.
Ich warte auf keinen anderen Frühling.
Ich
warte nur
auf einen Frühling,
der noch
keine Erlaubnis
zur Wirklichkeit
erhalten hat:
den Frühling der Herzen.
Kein Slogan,
nicht kollektiv,
nicht berichtsfähig.
Ein Frühling,
der, wenn er kommt,
nicht
regierbar ist.
Ein Frühling,
der aus dem Herzen kommt
und nur
auf dem Herzen
landet;
und genau
deshalb
ist er
gefährlich.
Nicht für mich,
nicht für dich,
sondern nur
für den,
der
Angst
vor dem Frühling der Herzen
hat.